Whispering Wishes to Amazing Taro

Belevenissen beschreven in de emails van zijn baasje:

WEEK 31 (31-07 t/m 06-08 2006

We hebben een nieuw hoogte punt beleefd met Taro en zijn “kamerkast”. Nu moet ik eerst vertellen dat mijn man weer, na ziekte, aan het werk is gegaan. Dus elke dag zwaaien we hem aan het aanrecht uit. Daar is Taro nu aan gewend. Eerst mijn man naar het werk en dan gaan we wandelen. Op zaterdag, boodschappendag, was de situatie eigenlijk hetzelfde. Mijn man ging vast de oude kranten en lege flessen in de auto leggen. Ik breng Taro naar zijn plaats en volg hem de deur uit. Taro blafte. “Doet hij anders nooit”. Geen aandacht aan besteden en gewoon gaan. We zijn geeneens zo lang weg geweest. Komen we terug. Geen geluid, heel rustig als gewoonlijk. We zetten de boodschappen in de keuken en gaan opruimen. Als ik het fruit weg wil leggen kom ik bij de “kamerkast”van Taro en tot mijn schrik zie ik dat het Novilon los van de vloer onder het hekje is doorgetrokken. Met daarbij allemaal losse stukken als van een puzzel. Waar Taro braaf met staart zwaaiend tussen zit. Met toch wel een houding van; dit is foute boel.  Manlief vloeken en kwaad hoe dit weer op te lossen. Verbaal Taro toegesproken en hem uit z’n ellende gehaald. Daarna het Novilon weer glad getrokken en de schade opgenomen. Er zit een groot gat in gevreten, vlak bij de sluiting van het hekje. (Taro heeft daar ook al eens de houten trappaal aangevreten) Maar gelukkig wel uit het zicht. De losse stukken er weer zoveel mogelijk ingepast om te kijken of hij er van gegeten heeft. Opgelucht is dit niet noemenswaardig. Eerst een kop koffie drinken en wat afstand nemen. M’n man mopperen dat de hond hem elke keer extra werk bezorgd. Voorzichtig de boel gesust. Als noodoplossing wordt de boel gedicht door board dat m’n man nog heeft liggen. Hij zaagt het zo, dat het board klem komt te liggen tussen de muren. Weer afgedaan, naar het zin van beide partijen. Maar het blijkt dat sommige dingen toch anders worden geïnterpreteerd. Taro voelde zich duidelijk beledigd en alleen gelaten dat hij niet mee mocht. Op deze manier heeft hij het even laten zien.

Twee augustus is Taro zes maanden. Hij weegt nu 31,02 kg en na meting 65 cm hoog.
Een kleuter dus. 

WEEK 30 (24-07 t/m 30-07 2006

We kunnen Taro geen groter plezier doen dan bij ons achter naar het bos te gaan. Waar hij vrij achter de konijnen aan kan en naar de hertjes kan speuren. Tot nog toe gaat hij niet te ver van het pad af en houdt me in de gaten. Regelmatig komt hij dan terug om te kijken waar ik loop. Ook roepen we hem regelmatig en als hij komt krijgt hij natuurlijk, als beloning, een brokje. Het is gelijk een training om “hier” te oefenen.

Maar het meeste plezier beleeft hij aan het sjouwen met dikke boomtakken. Hoe dikker, hoe mooier. Als het hem niet lukt om een tak te verslepen, wordt hij boos en begint te grommen van nijd. Het is dan wel een tak die ik ook niet zou kunnen verslepen. Dan leiden we hem maar af door met het speeltje te zwaaien of net te doen of er wat op de grond ligt. Taro is vreselijk nieuwsgierig en dat komt dan goed van pas. Verstoppertje spelen doen we ook. Ik achter een dikke boom en Taro moet zoeken. Als een omgevallen boom niet te ver van het pad af ligt, doen we aan hoogspringen en dan gaan Taro en ik er samen over springen. Je ziet hem genieten van de aandacht en het spel. 
 

WEEK 29 (17-07 t/m 23-07 2006

We zijn bij onze adviseuse geweest. Zij heeft ons aanbevolen een “GL” of “Halti” te kopen. We hebben een halti gekocht. Het is een uitkomst. Het is een bandje over zijn neus, dat weer met de riem is verbonden. Elke keer dat Taro nu trekt wordt het bandje strak over zijn neus getrokken waardoor mede zijn kop opzij wordt getrokken. Het is zelfcorrigerend. Wij mogen nu niet meer aan de riem trekken. M’n schouders doen nu, na een paar dagen, al veel minder pijn. In het begin vond Taro het niet leuk zo’n band rond zijn bek. Maar nu gaat het beter. Hij laat nu toe, weliswaar met een brokje, dat de band wordt omgedaan. Hopelijk begint de cursus GH snel, dan kunnen enige tekortkomingen worden rechtgetrokken. Om Taro al te laten wennen heb ik met hem naast te fiets gelopen. Hij is nog te jong om naast de fiets te rennen, maar dan went hij vast.

WEEK 28 (10-07 t/m 16-07 2006

Deze week hebben we het beloofde bezoek aan Dierenpark Amersfoort gebracht. We zijn vroeg gegaan. Maar het was toch al wel druk. Het maakte Taro onrustig. De dieren hadden wel enigszins zijn belangstelling. Van de katten en grote beesten moest hij niets hebben. Maar bij de kapucijner aapjes liep hij steeds voorlangs te loeren. Mede doordat de aapjes ook reageerden op Taro. Het was wel komisch om dat te zien.

Het wandelen met Taro op zich, wordt momenteel minder leuk. Hij wordt sterker en gaat steeds meer trekken aan de riem. Ondanks dat wij hem, volgens gegeven advies, terugrukken. Maar dat helpt nog niet veel. 

WEEK 27 (03-07 t/m 09-07 2006;

Het is erg heet, boven de 30 graden. Zo te zien kan Taro goed tegen de warmte. We gaan heel vroeg wandelen en de rest van de dag ligt hij heerlijk in de schaduw te pitten. Wanneer we de tuin gaan spuiten, hij is paraat en hij helpt op zijn manier mee. Dat betekent lebberen aan de tuinslang. Hem een tikkie natspuiten vindt hij ook heerlijk. Dan gaat hij er helemaal voor staan.

We zijn zondag naar het Arkemeeder Strand geweest (aan het Flevomeer; vanaf Nijkerk richting Zeewolde). Hier is een speciaal hondenstrand. Enorm leuk en nu met het hete weer zijn er veel honden. We zijn daar met een kleed en parasol bij het water gaan zitten. Taro heel druk doende. Allereerst naar het water. Water happen en tot aan z’n buik in het water. Snuffelen bij anderen honden. Daarna terugrennen, nat en vol zand, naar de baasjes. Lekker onder de parasol tussen hen in ploffen. We kregen geen rust. Elke hond die binnen een straal van een meter van het kleed kwam werd weggejaagd.  Taro vloog dan overeind en jaagde achter de boosdoener aan. Om hem een beetje rust te geven ben ik maar met hem gaan zwemmen. Dan is zijn aandacht alleen op mij gericht. Het water in en dan elke keer een beetje dieper lokken. Na een meter of twintig van de kant werd het zo diep dat Taro niet meer kon staan. M’n handen onder z’n kin en buik. Nu weet hij ook wat (trappel)zwemmen is. Even later kon hij alleen. Wel richting de kant natuurlijk. Het was toch wel eng geen grond onder de poten. We zijn verbaasd dat met zoveel honden bij elkaar het toch heel harmonisch ging, geen agressie of gevechten. Ook de baasjes onderling accepteerden dat andere honden bij hen kwamen snuffelen of bedelen.

WEEK 26 (26-06 t/m 02-07 2006;

We zijn een aantal dagen op familiebezoek geweest. Taro heeft zich kranig gehouden. De rit er naartoe (ruim 2½ uur) heeft Taro keurig uitgezeten in de bench. Hij heeft geen kik gegeven en zich heel braaf gedragen. Ook de vreemde omgeving accepteert hij heel gemakkelijk. Bij aankomst was het even snuffelen en begroeten van de familie en dat was het. Wij natuurlijk opgelucht. Er is een grote tuin waarin hij vrij mocht ronddarren. Daar genoot hij erg van. Vooral de fontein en de kikkers in de vijver hebben zijn volle aandacht. Maar hij is er niet ingedoken. Ze hebben ook krielkipjes. Vooral het kraaien van het haantje had de interesse van Taro. Elke keer ging hij bij het hok kijken en dan vloog het haantje kraaiend naar het gaas ter bescherming van zijn kipjes. Succes verzekert dus. Het is erg prettig te weten dat Taro zich ook op vreemd grondgebied goed aanpast.
Op 2 juli heb ik Taro gewogen. Hij is nu vijf maanden en 24.9 kg . Hij is ook volop aan het wisselen. Er zijn al een aantal nieuwe kiezen en tanden doorgekomen. (Ik heb verschillende onderdelen melktand, hoektand en melkkiesjes kunnen opvangen; zie foto). Zijn boven hoektanden zijn er goed door en van de onder hoektanden zijn duidelijke de witte punten te zien. 

WEEK 25 (19-06 t/m 25-06 2006;

Alles verloopt zoals het dagelijks gaat. Er zijn geen bijzonderheden te melden

WEEK 24 (12-06 t/m 18-06 2006;

Taro groeit en groeit. Hij is al 21 kg en zeker 55 cm . Het puppyachtige gaat er vanaf.. Hij wordt al een echt herdertje. Het puppyhaar wordt langzaam vervangen. Het vachtje wordt eerst dun en zie je de donkere huid bij zijn kop. Daarna wordt het vachtje steeds dichter en steeds mooier.  De strijd om de rangorde neemt toe. Daarvan ben ik, als baasje, de klos. Er wordt van alles uitgeprobeerd. O.a. over het zitten op de bank. Dat wil ik niet hebben. Het heeft even geduurd, maar het is hem nu duidelijk. Als hij het stiekem toch doet en hij heeft me in de smiezen, dan springt hij, zonder dat ik iets zeg, gauw van de bank. Het voelt goed zo’n overwinning. Het helemaal tegenhouden gaat toch niet. Bij deze rangorde ”gevechten” komt ik ook mezelf tegen. Over consequent en geduld gesproken.

Langzamerhand worden we ook bekender in het dorp. Een “witje”  is toch een opvallende  bijzonderheid. Het is heel plezierig om tijdens onze wandelingen te horen “O, wat wordt ie al groot”, “wat een mooie hond heeft u”, “wat een prachtig koppie” etc. Je zou bijna naast je schoenen gaan lopen. Af en toe heb ik het idee dat Taro weet dat er over hem gepraat wordt. Het is net of hij rechter op gaat lopen . En als hij naast mij zit terwijl  ik even sta te praten, dan kijkt hij ons aan en  trekt hij zijn koppie een beetje scheef en lijkt het of hij heel aanminnig glimlacht. Zoiets als ”ik hoor je wel”

WEEK 23 (05-06 t/m 11-06 2006;

Tweede pinksterdag zijn we naar het Strokelbos (bij Harderwijk)gegaan. Daar zijn wandelingen (5, 7, 9 km ) uitgezet waarbij de honden los mogen lopen. Het is warm, maar onder de bomen is het goed wandelen. Taro vermaakt zich best. Hij sjouwt met alle soorten en maten stokken (boomstammen) die hij maar kan vinden. Ook snuffelen naar lekkere luchtjes in de lucht is grappig om te zien. Taro gaat dan pardoes op zijn gat zitten en steekt zijn neus in de lucht. Daarbij kijkt hij ook vol aandacht naar de vogels in de bomen. Komen ze naar de grond dan racet  Taro er naar toe om ze te vangen. Natuurlijk altijd mis. Maar dat kunnen we hem niet aan z’n verstand brengen.

Woensdag hebben we een nieuwe poging gedaan om met Taro in de fietskar te gaan fietsen. Door het slechte weer van de laatste tijd is daar niet veel van gekomen.  Het loopt uit op een volledig fiasco. De start begint goed. Hij springt zo gretig in de kar. (er liggen brokjes) dat de fiets van  Rien omvalt. Een chagrijnige reactie waarom dat op zo’n manier moet. Dan begint het gelamenteer. Heel onrustig van voor naar achter door de .kar. Wat slecht gaat omdat Taro aan het tuigje hangt. Het gaat vergezelt van gejammer en proberen uit de kar te komen. Als we stoppen is hij stil.  Taro wordt toegesproken en we vervolgen onze weg. We zijn blij dat we in het bos fietsen. Na vijf minuten weer hetzelfde patroon. Het fietspad is druk in gebruik, vanwege het mooie weer. Als we Taro proberen te kalmeren, krijgen we allerlei opmerkingen naar ons hoofd. Waarvan de vriendelijkste is “zeker de eerste keer”. We lachen maar een beetje vriendelijk terug en verbijten ons. Halverwege Austerlitz is het volume zo toegenomen dat het lijkt of een hele roedel achter aan m’n fiets hangt. Niet te harden. We geven het op en draaien om. We moeten nog twee keer afstappen. Het haakje van het tuigje breekt door het geruk van Taro. Ik stap maar af en ga lopen. Dit kalmeert Taro wel. Gelukkig voor mij zijn we niet ver meer van huis.  Eerst maar eens samen (Taro en ik) oefenen. Zoiets als leren fietsen.

Waardoor het komt dat hij nu niet meer wil , geen idee. Misschien te warm weer of te lang gewacht met opnieuw gaan fietsen of is het z’n leeftijd!!!. Een ieder mag het zegge.

Zaterdag is het een warme dag. Zoonlief is aan komen waaien. Wat altijd weer op gekkigheid uitdraait met Taro. Marc plaagt hem met het water uit de tuinslang.  Taro probeert het water te vangen door er in te happen. Uiteindelijk houdt hij zijn bekkie voor de slang, zodat het water er rechtstreeks inloopt. Na het gespeel is Taro moe en vindt dat hem een plaatsje op de stretcher toekomt om te drogen. Na verbieden en wat heen en weer gesjor laten we hem maar liggen. Hiervoor is het te warm om je druk te maken.

WEEK 22 (29-05 t/m 04-06 2006; eerste pinksterdag)

Geen bijzonderheden. Alles gaat z’n gangetje. Dat is o.a. trainen en geduld hebben

WEEK 21 (22-05 t/m 28-05 2006)

Deze week is er niet veel voorgevallen. We hebben Taro weer gewogen. Hij zit op de 17,9 kilo (25-05-2006). Dus passen we zijn voer weer aan. Hij verbruikt nu rond de 750 gram vlees. En af en toe extra brokjes Volgens de tabel zit hij mooi op schema. Taro vervalt af en toe terug in zijn bijterige fase. Hij probeert weer de macht over te nemen. We halen de teugels maar weer aan.

Taro begint met wisselen. Als ik z’n bekkie controleer, blijkt hij al twee nieuwe ondertanden te hebben. Boven komen de nieuwe voortanden ook al door. .

Zaterdag zijn we weer naar de puppycursus geweest. Gelukkig is het nu wel droog weer. We hebben alle oefenstof nog een keer doorgenomen.(ZIT, AF, BLIJF, HIER, VOLG) En ik moet zegge; het gaat hartstikke goed. Ik heb het gevoel dat hij z’n best doet. Volgende week is de laatste keer en dan krijgt Taro z’n certificaat. We zijn van plan om na de zomervakantie verder te gaan met de vervolgcursus Gehoorzame Hond (GH).

Taro moet nog veel leren. Trouwens het is ook leuk om met hem bezig te zijn. Niet alleen trucjes leren maar ook door deze oefeningen en de spelletjes een band te kweken..

WEEK 20 (15-05 t/m 21-05 2006)

Deze week valt te melden dat Taro over het “verhoogde” hekje is geklommen.  Nadat hij de eerste keer over het hekje klom, heeft Rien een lat tussen de muur geklemd. Deze lat heeft hij later netjes vervangen door een  buis. De buis heeft hij 10 cm boven het hekje bevestigd. Dus Taro klimt nu over een hek van ruim 1 meter . Hij heeft er niets aan over gehouden. Gelukkig is hij alleen overdag – als hij alleen is - over de buis gekomen. Meer aanpassingen heeft volgens ons geen nut.  Alleen  ‘s avonds doen we het hekje nog dicht. Wanneer  we nu overdag weggaan zetten we het hekje op scherp.  Duwt hij ertegen dan gaat het open. Het gaat tot nog toe goed. Bij terugkomst vinden we het hekje open en Taro rustig liggend voor de kamerdeur. Dus we laten het maar voorlopig hierbij.  En als hij zich eenzaam voelt is er altijd nog zijn muis “Tienus” waarbij hij troost vindt.

Zondag zijn we ‘s morgens naar de jonge hondendag geweest. Een sporthal vol “Witjes”  Er waren natuurlijk ook oudere honden bij. We schatten dat het er een stuk of 80 waren. Een woelige bende. De één nog mooier dan de ander. Degene die voor de prijzen gingen wachten netjes op hun beurt.  Daphne hebben we er ook gevonden. We zijn natuurlijk bij het keuringsmoment van  Freeze aanwezig. Ondanks de afleiding doet hij vreselijk z’n best. Het resultaat mag er zijn. Boven verwachting wint hij ook nog de derde prijs. Hartstikke goed.

Taro vindt alles even interessant. Hij poept zelfs op de vloer. Dat is voor het vrouwtje weer niet zo leuk. Gelukkig heeft Daphne een poepzakje.  We denken er nu zelf over om Taro in oktober, dan is er weer een dag, te laten keuren. Gewoon voor de lol. Maar aan de andere kant krijg je wel een net keuringsrapportje waarbij  de plus- en (bijna niet mogelijk!!!) de minpunten worden beschreven.

WEEK 19 (08-05 t/m 14-05 2006)

Het nieuwe terras bevalt goed  Taro heeft al meteen uitgevonden dat hij tussen de spijlen door kan. Gelukkig luistert hij al veel beter en weet nu dat hij alleen door het hekje naar het tuinpad mag. – Puppycursus is toch wel goed  Het scheelt echt enorm met het naar binnenlopen van zand. Een bijkomend voordeel is een opgeknapte tuin.

Zondagmiddag hebben we een uitstapje gemaakt naar de Gravenbol. Dat is een waterplek bij de uiterwaarden van de Lek tussen Wijk bij Duurstede en de stuw van Amerongen. Het is een speciale plek, met strandje voor honden. Ze mogen er loslopen. Het was deze dag druk met hondjes. Taro was hevig geïnteresseerd. Alhoewel hij het diepere water toch wel wat eng vond. Hij ging tot aan zijn borst in het water om de tennisbal op te pikken. En daar hield het mee op. Lokken naar dieper water lukt ons niet. Aan echt zwemmen zijn we dus niet toegekomen.  

Donderdagavond is Daphne geweest. Enorm gezellig. Natuurlijk hebben we en passant uitgebreid over onze hond(jes) gepraat. Ze vond Taro groot geworden. Dat klopt ook wel. Meneertje komt met z’n koppie boven de salontafel uit. Het is nu oppassen en verbieden. We moeten alles naar het midden schuiven.  Aan het eind van het bezoek haalt Daphne  Chinook en Freeze  nog even uit de auto. Dat is een plezierig weerzien. Er wordt stevig achter elkaar aan gejaggerd. Zelfs Chinook gaat meedoen. Nu kunnen we zien dat Taro op z’n moeder gaat lijken. Hetzelfde mooie smalle koppie. De oren fier rechtop.  Daphne vertelt ook, dat ze volgende week in Zeist naar de jonge hondendag van de ZWHV gaat. Freeze laat ze een showtje meelopen. Voor ons is het dichtbij en we denken erover om te gaan kijken. 

WEEK 18 (01-05 t/m 07-05 2006)

We zijn bij de dierenarts geweest voor de inentingen (12 weken). Taro is nu ruim 13 kilo en alles is gezond. Het is schitterend weer en we hebben gebruik gemaakt van de Doggyride. Het gaat al veel beter. In het begin is Taro nog wel onrustig, maar als hij eenmaal weer aan de kar gewend is, gaat Taro rustig liggen. We hebben wel ontdekt als de kar achter mijn fietst hangt Taro rustiger is. Van de terugweg hebben we nog een extra fietstochtje gemaakt.

Vrijdag komt onze zwager helpen bij de aanleg van een verbreed terras en het hekje om het terras. Het hek is vanwege het uit de tuin (zwarte grond)  houden van Taro. Kan ik eindelijk van de tuin weer een tuin maken.

WEEK 17 (24-04 t/m 30-04 2006)

Zondag is het weer dikke mik tussen ons en  Taro. Hij is heel attent en vertoont voorbeeldig gedrag. Voor hoelang weten we niet, maar het is wel even comfortabel. Het ingrijpen heeft in alle geval wel geholpen en Taro weet weer dat hij niet de baas is.

Net als vorige week zijn we ’s middags het bos in geweest. Het was dolle pret. Tot we bij een ruiterpad kwamen. Hier moesten we hem snel vangen voor hij alle paarden uitwerpselen opat.

Maandag zijn we er opuit geweest voor de aanschaf van een doggyride. We zijn namelijk fervente fietsers en zochten naar een mogelijkheid om de hond ook mee te nemen.  We hebben een doggyride aangeschaft zonder harde bodem. Het is ook inklapbaar en makkelijk mee te nemen.

Vandaag hebben we de doggyride uitgeprobeerd. Vanwege de brokjes zat Taro in een vloek en een zucht in de kar. Ritssluiting achter z’n gat dicht. Van bovenaf  zijn halsband aan de veiligheidsriem aangesloten en fietsen maar. Taro was even beduusd. Daarna werd het knagen aan de wanden en blèren. Woelen door de kar. Hij ging op de voorwand staan en het klittenband kwam los. Dat was minder prettig. Taro rolt uit de kar op straat. M’n man was gelukkig  alert en stond gelijk stil. Taro weer in de kar gepropt. Het klittenband goed aangedrukt, zijn kluifje gegeven en weer doorfietsen.  Taro werd al minder zenuwachtig. Zelf fietste ik naast de kar, dan kon hij me goed zien. De weg die we fietsten was ook redelijk druk. Later konden we opschuiven naar het fietspad. Met Taro ging het ook gelijk een stuk beter.  We hebben een uurtje gefietst. Halverwege zijn we nog gestopt en hebben hem laten drinken en los laten lopen. Daarna wilde hij wel terug in de kar en zijn we door het bos naar huis gefietst.  

Vrijdagochtend hadden we een nieuwe belevenis met Taro. Vandaag wilde ik wel een beetje langer uitslapen dan 7.00 uur. Dus toen Taro zich om 6.30 uur meldde heb ik hem laten plassen en daarna weer terug gedaan in de kast. Even ging het goed. Daarna kregen we een concert. Gewoon laten jammeren. Het gebonk tegen het hekje hield in ene abrupt op. Daarna was het verdacht stil. Liggend in bed vol aandacht luisteren wat beneden gebeurt. Na een minuut of vijf horen we gekrabbel aan de kamerdeur . Heel verschrikt “Taro is uit zijn kast”. Hoe hij het voor elkaar gekregen heeft , maar hij is over het hekje (90 cm hoog) geklommen. Ik naar beneden en hem zonder pardon weer in zijn kast gezet.  Amper in bed horen we weer gerammel aan het hekje en een plof. Dan toch maar opstaan. Reconstructie: Taro hangt met zijn voorpoten op het hekje en trekt zich op. Zijn achterpoot zet hij op de onderkant van het hekje (waarschijnlijk bij toeval gebeurt) en drukt zich zo over de rand. Als oplossing hebben we nu  boven het hekje een lat tussen de muren geklemd. Tot nog toe heeft het gewerkt.

 
WEEK 16 (17-04 t/m 23-04 2006)

Helemaal vergeten te vertellen, maar afgelopen donderdag  zijn we met  Taro in de streekbus naar Amersfoort geweest (een kwartiertje rijden). De chauffeur vond hem leuk en Taro mocht gratis mee.  Het opstapje in de bus werd zondermeer genomen. Hij maakte zich ook verder  niet erg druk. Hij was vreselijk nieuwsgierig wie er allemaal in de bus zaten, dat wel. We hebben enkele boodschapjes gedaan in het centrum. En twee bussen later, Taro gestrekt onder de stoelen, zijn we weer naar huis gereden.

Tweede paasdag ; Lekker weer om te wandelen. We zijn met Taro bij ons achteruit naar het bos gegaan. Hij mocht daar loslopen. Dat was voor hem enorm genieten. Een eindje vooruit, omkijken,  weer terughollen en opnieuw vooruit.  Rennen door knisperende bladeren is ook interessant. Vooral als er blaadjes opwaaien en je die niet kan vangen.  Hij verloor ons niet uit het oog.  Gelijk geoefend met “Taro, hier”. Het liep gesmeerd, omdat hij wist dat hij dan een brokje kreeg.

Met water is Taro voorzichtig sinds hij in de vijver heeft gelegen. Om elke regenplas liep hij netjes heen. Maar vanaf heden is dat verleden tijd. Iedere modderige plas die we nu tegenkomen wordt verkend. Eerst voorzichtig met een poot, dan de snoet erin voor happen naar modderblaadjes of gewoon even lebberen. Dan in volle vaart er doorheen. Op de terugweg waren de poten en zijn buikje dus grijs. Maar de lol straalde er vanaf.

Dinsdag middag is Taro weer een poosje alleen geweest. Netjes opgesloten met een paar brokjes in zijn “kamerkast” Hij heeft zonder een kik (volgens de buurtjes) te geven twee uur uitgezeten. We zijn niet ontevreden.

We hebben het al een beetje zien aankomen. Vandaag zijn we de grote schemerlamp verloren. Zoon is vanavond thuisgekomen en wordt er dus geravot.  Om de bank heen hollen, remmen en weer terug. Naast de bank staat een tafeltje waarop deze lamp stond. Met z’n grote lompe poten bleef hij achter het snoer haken. De voet sloeg met een klap tegen de grond -gebroken. Hij schrok zich wezenloos. Ook van ons geschreeuw natuurlijk. Hij kwam gauw –schijnheilig- achter mijn benen onder tegen de bank aanliggen.

Vrijdag, de eerste mooie dag voor in de tuin. Tuinieren met een jonge hond om je heen is godsonmogelijk. Zittend op de hurken verschijnt er telkens een  witte vlek voor m’n ogen. Wegjagen wordt een leuk spelletje. Happen naar handen met het gereedschap nog leuker. Wat de vrouw in de afvalemmer gooit er weer uithalen.  Dan gaat z’n belangstelling uit naar iets anders; de blokhut. Dat kan geen kwaad denk ik met m’n domme hoofd. Even lucht en ik schenk hem verder geen aandacht. Ik hoor hem grommen. Achteruit met de bezem in z’n bekje probeert hij het schuurtje uit te komen. Dit gaat faliekant mis, omdat er van alles voor en rondom de bezem staat. Uitkomst een hoop kabaal. Daar dus weer achteraan. De bezem niet willen afgeven. Een hoop gesjor. Nog steeds heeft Taro vreselijk veel pret. Het vrouwtje een stuk minder.  Uiteindelijk verliest Taro de strijd en belandt hij voor een poosje in zijn “kamerkast”.

Zaterdag was een rare dag. De start was goed. Taro was iets lastiger dan anders, maar verder niets aan de hand. De puppycursus ging niet door. Hoe meer de dag vorderde hoe vervelender Taro werd. En wij steeds meer kort aangebonden. Normaal vindt hij wandelen leuk maar op die momenten was hij zelfs dwars. Hij was echt aan het uitdagen/pesten. Zo heb je iets verboden en achter je rug toch weer doen. Echt het bloed onder je nagels vandaan halen.  Als hij wat uitvoerde bleef Taro ons strak aankijken. Een reden hiervoor aanvoeren hebben we niet. We denken zelf dat het om een plaats in de rangorde ging.

’s Avonds klapte de boel. Taro kwam terug van een plasje uit de tuin en kreeg het in zijn bol. Hij schoot de kamer binnen sprong eerst op de kleine bank (mag hij niet op) toen onder salontafel door op de grote bank (mag hij niet op). Natuurlijk wordt hij van de banken afgeduwd, daarbij gromt hij heftig. Taro tot de orde roepen had weinig resultaat. Toen schoot hij op mij af en beet me in de handen en mouwen en vervolgens in mijn broek. Dat is best gevoelig. Dat was de klap op de vuurpijl. Mijn man was het toen zo zat dat hij Taro stevig in zijn nekvel greep, hem zelfs van de grond tilde. Taro piepen natuurlijk. En hem vervolgens in zijn “kamerkast”opsloot. Daar was hij gelijk stil en kalmeerde hij. Nadat m’n man  na enige tijd het hekje weer losgemaakt had, bleef hij in z’n kast  liggen. Bij de late avondplas ging hij heel omzichtig mee. De nacht verloopt even normaal als anders.

WEEK 15 (10-04 t/m 16-04 2006)
Gelukkig; dinsdag  is de afrastering geplaatst.  Van de zorg van weglopen zijn we af. Nu hebben we het probleem dat Taro alle kleine heestertjes kaal vreet tot op de stronk.  Het is voor ons lijdzaam toe zien. Want achter hem aanvliegen helpt ook niet. We roepen en lokken hem met brokjes weer naar binnen. Natuurlijk nadat hij eerst heeft geplast.  

Bij de dagelijkse wandelingetjes met Taro moeten we alert zijn op “bemeste” tuinen. Taro vreet dit zand op. Dus afleiden met brokjes en z’n speeltje.

Woensdagmiddag hebben we een bezoek gebracht aan de dierenarts. Taro heeft zijn inentingen gekregen die bij 9 weken horen. De dierenarts herinnerde hem nog van de vorige keer. Hij vond Taro er content  uitzien. Hij was ook heel tevreden. Taro zelf was blij dat het weer voorbij was.  

Eerste paasdag zijn we uitgenodigd door onze zwager en schoonzus. Ze hebben zelf een zesjarige Beagle. Gelukkig een vriendelijke en rustige hond. We zijn wel benieuwd hoe Taro zal reageren. De kennismaking verloopt voorzichtig en aftastend. Daarna volgt een kennismakingsspelletje. Het viel ons erg mee. We moesten wel ingrijpen, want anders ging het meubilair en het serviesgoed aan stukken. Gelukkig hebben ze achter het huis een mooie afgezette plaats waar ze lekker konden rondlopen.

Taro was zo moe dat hij pas om 7.00 uur ‘s ochtends zich weer meldde. Een prettige bijkomstigheid.

WEEK 14 (04-04 t/m 09-04 2006)
Woensdag zijn we naar de weekmarkt in het dorp geweest. We hadden veel bekijks en vragen wat voor een soort Taro is.  Taro zelf vond alles heel gewoon. Hij liet het allemaal stoïcijns gebeuren.  Bij de visboer en de kaasbaas ging hij rustig op de grond liggen tot we klaar waren met onze aankopen. Maar toen ik de supermarkt in ging en Taro bij me man moest achterblijven was de wereld te klein. Een geluid dat dit hondje kan produceren! Met een paar brokjes wist m’n man hem gelukkig  af te leiden en zoet te houden.

Op de terugweg hebben we nog even kennis gemaakt met een pony. Dat vond Taro wel een erg groot bewegend ding, maar vanaf de armen  kijken is wel zo plezierig.  Weer op de grond loopt hij zo snel mogelijk voorbij het weitje. Thuisgekomen, eerst water drinken en dan ploft hij uitgeteld op het kleed. Even een tukje doen.

Donderdag is Taro voor het eerst op verjaardagsbezoek gegaan.  In de bench achter in de auto ging best. Zoon woont driehoog, zonder lift. Dus Taro werd prinsheerlijk gedragen. Ondanks een paar plasjes op de mat bij de deur was Taro erg lief en heel rustig. En de familie is erg enthousiast over het beestje.

De puppycursus is wederom een lachertje.  De pogingen om Taro aan de voet te laten zitten gingen faliekant de mist in. Taro heeft veel meer interesse voor zijn medecursisten en de graspollen hebben ook nog steeds zijn belangstelling.  Dan maar weer thuis verder oefenen.

04/04/2006
Het gaat met up's en downs. Het ventje leert snel.
M'n sloffen laat hij ook meer en meer met rust en hij hangt ook minder in mijn broek. Hij weet intussen wat nee betekend.
Tijdens de eerste week hadden we al wat plasjes opgevangen en na donderdag waren we het zo zat met de kranten op de vloer. We hebben ze niet meer neergelegd. En elke aanleiding tot plasje proberen we op te vangen en Taro buiten te laten plassen. Hij snapt het nu al. En als hij moet plassen loopt hij naar de deur. Bij het woordje plassen plast hij ook daadwerkelijk op het vaste plekje in de tuin. (hij is ook ondeugend en probeert de tuin uit. Maar jammer genoeg kan hij nog niet los vanwege de afrastering (zonder- dus) Daarnaast laten we hem natuurlijk ook uit. Hij (waarschijnlijk waren wij niet snel genoeg) heeft zich vandaag maar tweekeer vergist en dan nog voor de deuren.
Het slapen in de bench op onze slaapkamer ging goed. Jouw advies om er een deken over te leggen was uitstekend. Gisteren hebben we hem naar beneden verhuisd. Hij heeft van 11 tot 12 uur gejankt en tegen het hekje geramd. Om een uur of half vier kwam hij weer en heb ik hem buiten laten plassen en terug in de bench gezet. Toen heeft hij weer een half uurtje gerammeld. Ikzelf ben  (om Taro voor te wezen) om half zeven opgestaan en hem uitgelaten. Erg uitgeslapen zijn we dus niet. Vanavond hikken we er weer tegen aan. Hiervoor maak ik me wel wat nerveus. Maar het heet geloof ik doorzetten. Hopelijk is het na twee nachten een beetje over.
Overdag begint hij ook tegen andere honden blafjes te doen. Momenteel hangt hij erg aan mij. Ik probeer hem dan weer in de bench te laten slapen. Soms lukt het wel en soms komt hij er gelijk weer uit. Hij wil ook al kort op het commando zit gaan zitten (heel kort). We proberen ook meer met hem te spelen. Daarbij is hij wel wat op zichzelf gericht. Maar we nemen de tijd en dan gaat het beter.
Hij is wel gegroeid. Hij kan nu over de salontafel loeren. Weer een interessante bezigheid.
Op de puppycursus heeft hij niet veel uitgevoerd. Taro was eerst wat afstandelijk. Maar daarna gooide hij zich in de strijd. Bij een robbertje vechten met een Mechels herdertje piepte (hij lag onderop) hij en was het snel klaar voor hem. De domme gemeente had in de week ervoor de grasmat bemest. Taro liep niet anders dan graspolletjes te happen. Dan luisterde hij wel weer even en voerde hij zijn opdrachtjes, voor een eerste keer, redelijk goed uit.
Dat was het in vogelvlucht.

27-03-2006
Taro heeft in de - vreemde traliebench geslapen. We hebben niet geoefend en hij was ook nog niet op de bovenverdieping geweest. Eerst was er wel verzet. Maar ik ben eerst voor het open deurtje gaan zitten en heb hem gerustgesteld. Daarna het deurtje dicht gedaan en voor hem in het zicht op bed gaan liggen. In zijn bench lag het blauwe kleedje en de pop. Daar ging hij met zijn kopje op liggen. Hij heeft dus wel geslapen en wij heel slecht. Elk uur heb ik de klok horen slaan. Rond zes uur werd hij onrustig en heb ik hem in de tuin (aan de riem)laten plassen. Daarna weer terug in de bench gestopt. Onder protest en met een paar vingers tussen de tralies, accepteerde Taro dit en heeft hij nog tot 8 uur geslapen.
Het plassen gaat op het kleed, de krant en soms, op tijd en met geluk, buiten. Maar we doen samen ons best.
Nou dat was het voor deze keer.

26-03-2006
Om je gerust te stellen. Het gaat tot nog toe wonderbaarlijk. Bij de autorit was hij in het begin even onrustig. Maar op de ringweg ging hij naast me liggen met zijn kopje op mijn been en toen was het goed. Taro heeft zowel op de krant voor de tuindeur als buiten geplast. Poepie kon ikzelf niet helemaal voor wezen en dat ging half binnen (bij de krant) en half buiten.
Hij wisselde spelen en slapen af. We hebben laminaat en dat maakt niet zo veel verschil als wat jij daar op de grond hebt liggen.
Een blokje rond was voor hem ook interessant. Hij liep rustig aan het riempje mee. Overal even snuffelen en luisteren.