Whispering Wishes to Ada Cute

Belevenissen beschreven in de emails van haar baasjes:

21-06-2006
Het is inderdaad al weer een tijdje geleden dat we iets van ons lieten horen. We hebben het dan ook heel druk. De bouwplannen krijgen eindelijk vorm ( de hondjes kijken al uit naar een grote tuin). Veel van onze vrije tijd spenderen we dan ook aan onze honden. We zijn juist terug van de les met de honden. Ada werd weer als voorbeeld gebruikt en mocht aan de andere puppy's tonen hoe je netjes wandelt zonder te trekken. Wat was het vrouwtje trots! Het enige moeilijke is dat Zeta met het baasje traint op het plein net naast ons. Ada zou soms liever bij hen zijn maar zolang ze bezig is met oefenen, gaat het. In de dode momenten treurt ze wel. Dan jankt ze zodat iedereen naar haar kijkt. Wandelen is Ada haar lievelingsmoment. Het moment dat we de beide honden verlossen van de riem, toont Zeta nog steeds dat zij wel de baas is en dat ze beter zou luisteren als we haar roepen. Wel handig voor de baasjes want als we haar dan om één of andere reden bij ons roepen komt ze bijna altijd onmiddellijk af. Wat een verschil met Zeta toen ze pup was. We moesten haar soms minutenlang roepen. Een minder mooie kant van Ada: ze rolt dolgraag in vieze troep ( een dode vis, een restje van een vogel, ...) en ook heb ik steeds mijn rubberen handschoenen mee want regelmatig trek ik één of ander deel van een gevonden dood beest uit haar bek. Jakkes... Zeta zwemt doodgraag en Ada keek in het begin altijd verlekkerd toe maar durfde het niet echt aan. Vorig weekend heeft ze voor het eerst echt durven zwemmen in de zee. Ze vindt het superleuk als we een stokje in het water gooien zodat zij het kan halen en terugbrengen.( net zoals grote zus) In het kanaal durft ze nog niet maar daar is het ook onmiddellijk diep. Alles op zijn tijd. Op het strand vindt ze het ook heel leuk om een put te graven. Een efficiënte techniek heeft ze echter nog niet. Ze graaft met beide voorpoten tegelijk en springt dan iedere keer in de lucht waardoor ze steeds een beetje verder belandt. Daardoor kan ze dus niet echt diep graven. Gelukkig helpt Zeta haar om toch een diepe put te kunnen graven want alleen zou het haar niet lukken. Vorige week was het hier snikheet. Ada vond dat helemaal niet leuk. De hele dag liep ze te hijgen en ze kwam eigenlijk maar tot leven als de zon verdwenen was. We stelden de wandeling dan ook uit tot 's avonds anders kon ze er echt niet van genieten. Ze zag er echt van af. Ada weegt intussen al bijna 19 kilogram. Ze groeit als een kool. Ik zei gisteren nog tegen Anthony dat ik dacht dat ze niet meer groeide maar toen vrienden haar weer zagen zeiden die dat ze echt wel weer veel gegroeid is. Als ik dan de foto's bekijk is dat inderdaad ook zo. In het begin toen we wandelden en we kwamen andere honden tegen was Ada altijd wat bang. Ze blafte dan en haar haar op de rug kwam rechtop staan.( we noemen haar dan ontplofte matras) Ik heb ervoor gezorgd dat telkens als we een hond tegenkwamen we er even naartoe gingen en nu vindt ze het al heel leuk om ander honden te begroeten. Ze tast telkens nog even af en dan kijkt ze of ze even willen spelen. Leuk om te zien. De poes van mijn ouders is nog steeds haar vriend niet. We moeten ze echt scheiden of ik vrees dat er ongelukken zullen gebeuren. Toch probeer ik het iedere keer opnieuw. Wie weet worden ze ooit vrienden al vrees ik ervoor. Nog een weekje en dan ben ik twee maanden thuis ( schoolvakantie in België) Ik kijk er al naar uit en ik denk dat de honden er ook niet kwaad voor zullen zijn. Dan gaan we ook voor enkele dagen op bezoek bij hun vrienden; de Picardische herders Vicky en Edse die dan in Frankrijk zullen zitten. Zo, zoals je kunt lezen gaat alles nog steeds heel goed hier. Het is een heel leuke, aanhankelijke en lieve hond. Ze leert echt heel snel. We genieten nog steeds heel erg van haar. Ze kan ook zo lief kijken met haar zwarte parels. Een schat is het. Groetjes, Evelyne en Anthony

03-05-2006
Hallo, 
Ik wou je laten weten dat alles nog steeds fantastisch gaat met Ada. Vorige week zijn we begonnen met de hondenschool. Alle begin is moeilijk maar slecht ging het zeker niet. Zitten lukt al zeer goed, liggen lukt ook al. Wandelen zonder trekken is nog moeilijk. Als we alleen met haar wandelen valt dat mee maar als Zeta mee is trekt ze om bij haar ( of voor haar?) te zijn. Ook heb ik een donkere kant van haar ontdekt! Er ZAT hier in de tuin een nest van 4 merels. Dit weekend zijn de eerste 2 slachtoffers gevallen en vandaag de andere 2. De laatste leeft voorlopig nog maar ze begrijpt niet dat ik haar wil helpen. Ik zet ze voortdurend terug in haar nest maar ze vliegt er de hele tijd uit maar raakt nog niet terug. Echt levendig ziet de arme vogel er niet uit na de jachtpartij van Ada. Ik vrees ervoor... Jachtinstinct is dus niet tegen te houden al doe ik wel mijn best... Zeta bekijkt dit alles op een afstand maar vindt er maar niets aan. Anders niet veel nieuws hier. Ada is al dik bevriend met de Picardische herder Vicky van onze vrienden. Zeta is veel moe want dat klein geweld is zij niet gewoon. We vinden het nog steeds fantastisch om Ada bij ons te hebben en we genieten met volle teugen. 
Nog eens van harte bedankt en tot schrijfs, Anthony en Evelyne

23-04-2006
Hier weer wat nieuws uit België. Alles gaat hier goed. Ada is al zindelijk overdag. 's Nachts is nog wat moeilijk maar dat is normaal. De relatie met Zeta is nog steeds heel goed. Wel merken we dat Zeta steeds meer op haar strepen gaat staan. Ze laat soms duidelijk merken dat ze er echt geen zin in heeft of dat zij wel de baas zou willen blijven. Soms moet ik Ada ook wat afremmen want anders bijt ze heel de tijd in de oren van Zeta.

Ada weegt ondertussen iets meer dan 9 kg. Het eetmoment is nog steeds wat moeilijk want ze vinden het leuker om uit elkaars bakje te eten. Beiden hebben er wel geen probleem mee om hun eten te delen maar de baasjes hebben dat liever niet.

We zijn al op heel wat verschillende plaatsen geweest met de honden: de zee, het bos, langs de vaart, door het drukke verkeer. Ook hebben we al enkele keren naar mijn broer geweest omdat die kinderen hebben. Ze vindt die kleine wezens maar rare dingen. Telkens als mijn neefje van bijna 2 jaar begint te brabbelen, begint ze te blaffen. Je ziet dat ze er niets van verstaat. Maar daarna gaat ze vlug likjes geven aan de kleine.

Zitten lukt al heel goed dus zijn we begonnen aan neerliggen. Met behulp van een snoepje lukt het al aardig. Volgende week starten we met de lessen in de hondenschool. Benieuwd hoe dit zal gaan. Donderdag zijn de honden enkele uurtjes meegeweest naar school. Ada vond het allemaal heel leuk en spannend. Zeta was heel zenuwachtig en vond dat ze te veel volk zag. 's Middags zijn ze als een blok in slaap gevallen en ik heb ze alle twee enkele uurtjes niet meer gehoord. Op zaterdag zijn we naar de duinen geweest in De Haan. Wat een dolle pret. Samen hebben ze er een heuse put gegraven. Daarna hebben we nog even naar de ouders van Anthony en daar hebben ze dan nog even gespeeld in de tuin. 's Avonds waren ze opnieuw doodmoe.

06-04-2006
Alles loopt prima; vandaag zijn we ook naar de dierenarts geweest. Hij vond het een leuke, prachtige hond. Hij bevestigde wel wat we al wisten: ze is een uiterst slimme meid die we heel consequent moeten opvoeden. (we zenden het verslag op)
Ze is zeker handelbaar; ze weet al heel goed wat nee betekent, kent haar naam al goed en vandaag lukte het zelfs al om haar te laten zitten.
Enkele dagen geleden zijn we naar vrienden geweest met 2 Picardische herders. Ze vond het allemaal wat indrukwekkend; al die grote honden die zo samen ravotten en lopen... Vandaag zijn we echter terug geweest en ze was al helemaal niet bang meer. Ze vond het zelfs leuke speelkameraadjes. Natuurlijk had ze ook nog Zeta die het prima voor haar opnam. Soms ging Zeta voor Ada zitten zodat ze wat kon rusten.
Als Ada in een nieuwe situatie terecht komt, tast ze eerst even af. Als ze ziet dat er niets raars is, komt ze los.
Het is nog altijd fantastisch om te zien hoe Ada en Zeta met elkaar omgaan. Eigenlijk laat Zeta alles toe van Ada. Ze zou zelfs haar eten afstaan als wij er niet zouden op toezien. Alleen als ze moe is laat ze dat weten aan Ada. Dan wil ze met rust gelaten worden en dan gaat Ada maar op haar matje liggen.

01-04-2006
Hier al wat nieuws van Ada. In de auto is alles vlot verlopen. In het begin jankte ze een beetje maar dat ging al vlug over en daarna is ze vlug in slaap gevallen. Onderweg zijn we even gestopt. Bij de korte wandeling deed ze al onmiddellijk haar behoefte. Daarna is ze weer onmiddellijk in slaap gevallen. Dan moesten we Zeta oppikken. Wat was dat spannend. Ik was toch een beetje bezorgd: hoe zou Zeta reageren en hoe zou Ada op haar reageren... Ik kan je vertellen: het is fantastisch om te zien. Het eerste moment was Ada wat bang maar al vlug ondervond ze dat Zeta een leuk kameraadje is. Ze speelt heel voorzichtig met Ada. En dat niet alleen: Zeta zorgt er uitstekend voor. Ze laat ze ook rustig slapen als ze vindt dat Ada wat te moe wordt. Prachtig om te zien. Ze heeft ook al flink wat gegeten. Dat is wel nog wat moeilijk want Zeta wil zien wat Ada eet en omgekeerd ook. De eerste les van vandaag was dat je je eigen pot moet opeten en niet die van de andere!